Oskar Benitok bere iraganeko bizipenak partekatu eta egungo udalbatzari eta oposizioko eragile politikoei zuzendutako iritzi artikulu bat idatzi du, Laudioko musikarientzako espazio publikoaren faltaz eztabaidatzeko asmoz. Egileak argitu nahi du ez zuela inoiz inor pertsonalki erasotzeko asmorik izan, eta sentitzen duela kritika legitimo baten aurreko erantzuna haserre indibiduala izatea, batez ere Aiaraldea Komunikabidearekiko presioa eragin duelako.
Argazkiaren inguruko argitasuna ere eskatu du Benitok. Berak adierazi duenez, Pinturen Etxeko berrokupazioaren argazkia ez zen bere hautua izan, komunikabideak testuingurua emateko aukeratu zuela. Artxiboko irudi batek kolektibo oso baten borroka patrimonializatzeko eta horretatik kanpo geratzen direnen presentzia zalantzan jartzeko balio izatea mingarria dela adierazi du.
Laudioko autogestioaren memoria kolektiboa eta heterogeneoa dela gogorarazi du, anarkistak, autonomoak, independentistak eta ezker abertzaleko militanteak elkartuz sortu zela. Ez dela kontakizun bakarra azpimarratu du, eta hainbat gertakari zehatz aipatu ditu:
1989-1990 urteetan, Pinturen Etxea (Skuata) 48 ordutan husteko lehen agindua Herri Batasuneko udalbatzaren pean iritsi zela. Asanbladaren erantzuna irmoa izan zen, eta udalbatzak atzera egin behar izan zuen, negoziatzera eseri eta instalazio elektrikoa hobetu ondoren.
Geroago, EAJk behin betiko desalojatu zuen. Horren aurrean, Skuateko asanbladak, Txitxarra Kolektiboak, Laudioko Kultura Etxean biltzen jarraitu zuen, berrokupazioa planifikatzeko. Egileak gogoratzen duenez, egun zehatz hartan rolak banatu zituzten, batzuk teilatuan eta besteak behean kateatuta, desalojoari aurre eginez.
Behekoek, ikasleekin eta laudioarrekin batera, kalean elkartasuna erakutsi zuten, furgoneten parean eseri eta kolpeak jasoz, atxilotutako kideen askatasuna defendatuz. Egileak dioenez, bere parte hartzea ez gogoratzeak ez ditu jasotako kolpeak ezabatuko, ezta parte hartzen zuen musika taldeek erakutsitako elkartasuna ere.
2000-2001 urtean, musikariak alternatiba publikorik gabe geratu zirenean eta espazio pribatu bat autogestionatu zutenean, Euskal Herritarrok/Batasuna siglapean zegoen ezker abertzaleko udalbatzak beste 48 orduko desalojo-agindu bat ezarri zien segurtasun-araudiak betetzen ez zirela argudiatuz. Berriz ere, udalbatzak atzera egin behar izan zuen, musikariak protestara jaitsi zirenean herritarren babesa lortuz.
Egileak gaur egungo egoerara salto egiten du, non alkatearen besaulkian dagoenak, emaitza bera ematen dien musikari independenteentzat, lokal publikorik eskaintzen ez duela adieraziz. Gaur egun, diru publikoko 30.000 euro gastatu dira kultura-premiei buruzko estudio pribatu batean, bitartean espazio publikoak hutsik jarraitzen dute eta musika taldeek lokal pribatuak ordaintzen dituzte.
Egileak sentitzen du testuak pertsonalki eragin badio bere kideari, baina azpimarratzen du ez zela inoiz asmo hori izan, eta adiskidetzat duela, alderantziz hala ez bada ere.
