Askotan, gurasoek zalantzan jartzen dute beldurrezko ipuinak haurrentzat egokiak diren, batez ere 4-6 urteko adin tartean. Hala ere, adituen arabera, beldurra gainditzeko modu eraginkorrena ez da hura saihestea, baizik eta harekin jolastea eta irudimenaren bidez lantzea.
Helduen ikuspegitik, beldurrezko istorioak kezkagarriak izan daitezke, baina haurrek beste modu batera bizi dituzte. Haiek beldurraren sinbologiarekin jolasten dute, eta ez helduen kezka eta aurreiritziekin. Ipuin kontaketa saioetan, haurrak lurrean esertzen dira, begiak zabalik, gertatuko denaren zain, intriga eta irrikaz, gurasoak, berriz, mesfidantza apur batekin.
“"Uxa uxa beldurra… nor ari da dardarka?/ bihotza ari da ba, danba danbaka, danba danbaka/ Uxa uxa beldurra… nor ari da dardarka/eskuko hatza ari da ba, ñir-ñirka, ñir-ñirka…."
Aipatutako hitz sorta, ipuin kontalariak asmatutako hasierako mantra bat da, haurrak kontu zaharren mundu seguruan murgiltzeko balio duena. Mundu hori gizakiok gure psikean sortu dugun espazio propioa da, arbasoetatik jasota, bizi garen mundua ulertzeko. Haurrek, mundua ezagutzeko irrikan daudenez, erraz sartzen dira mundu horretan.
Beldurrezko kontu zaharrak entzutean, haurrak urduri jartzen dira, beldurtu egiten dira, eta ikarak hartzen ditu. Batzuetan, begiak tapatzen dituzte hatzekin edo irudimenarekin maindire azpian sartzen dira. Ipuin kontalariaren zeregina da haurrari segurtasuna transmititzea, psike munduan beldurrarekin jolastu ahal izateko. Horretarako, beldurrezko ahotsa erabiltzen denean, begirada lasaia eta maitekorra izan behar da, eta alderantziz.
Horrela, haurrek beldurrarekin jolastu eta “ez da ezer gertatzen” barneratuko dute, maindire azpitik aterako dira eta hatzak ez dira izango beldurraren kartzelaren barroteak. Hasierako mantraren amaiera, “Uxa uxa beldurra, nor ari da dardarka, zurekin batera beldurtzen den munstroaren gorputza...” esaldiarekin ixten da, beldurraren eta jolasaren arteko lotura azpimarratuz.
