Dibortzioa prozesu pertsonal konplexua da, eta horretan aholkularitza egokia funtsezkoa da. Iaz Euskadin 3.400 dibortzio baino gehiago erregistratu ziren, aurreko urtearekiko gorakada bat suposatuz. Kasu horietan, adostasuna bilatzea da lehen urratsa, harremanaren amaiera modu adostuan kudeatzeko.
“"Kostu emozionalak, kostu ekonomikoak eta behar den denborak ez dute zerikusirik."
Adostutako bidea eta kontentziotsua erabat desberdinak dira. Lehenengoak, kostu emozionala, ekonomikoa eta izapideak egiteko behar den denbora nabarmen murrizten ditu. Horregatik, adostasuna lortzea funtsezkoa da.
Prozesuaren dokumentu nagusia arautze-hitzarmena da, non alderdiek beren harremana arautuko duten neurriak jasotzen dituzten. Haur txikirik ez badago, izapidea zuzenean notarioan egin daiteke. Bestela, nahitaezkoa da epaitegira joatea, fiskal batek akordioak adingabeen interesak babesten dituela baliozkotzeko.
Haurrik ez dagoenean, hitzarmenak ondasun komunen banaketa, familia-etxebizitzaren erabilera eta alderdietako bati konpentsazio-pentsioa dagokion zehazten du. Haur txikiak badaude, guraso-aginteari, zaintzari (oro har partekatua dena) eta haurren gastuetarako elikadura-pentsioari buruzko erabakiak gehitzen dira.
Adostasunik ez badago, egungo legediak ez du dibortziatzeko arrazoirik eskatzen; nahikoa da kideetako batek eskatzea. Beste alderdiak akordioa lortzeari uko egiten badio edo neurriei trabak jartzen badizkie, ez dago prozedura kontentziotsu batera jotzea beste erremediorik, epaile batek erabaki dezan. Bide honek epaiketa bat dakar, frogak eta lekukoak aurkeztuz, eta horrek epeak luzatzen ditu eta tentsioa areagotzen du. Azken emaitza alderdien kontroletik kanpo geratzen da, eta horregatik, akordioetara iristea gomendatzen da, neurriak idealak ez badira ere, norberak erabakitakoak izan daitezen.
