Saltzaileak bizitza osoa eman du salmentaren munduan, anaiarekin batera 16-17 urte zituela hasi zenetik. Gaur egun, Zarautzen denda bat du, eta Zumaian beste bat, nahiz eta azken hau itxita egon pandemiaz geroztik. Bere jarduera nagusia, ordea, azoketan egiten du, non etxeko arropak, mantak eta edredoiak saltzen dituen.

Egunerokoa goizero hasten da azoka-postua muntatuz, eta gero Yunes lankidearekin batera salmentan aritzen da. Eguerdian postua jasotzen dute, eta arratsaldeak familiarekin igarotzen ditu. Astelehenetan Errenterian, astearteetan Azpeitian, asteazkenetan Ordizian, ostegunetan Zumaian, ostiraletan Legazpin eta larunbatetan Tolosan izaten dira azokak, guztiak Gipuzkoan.

Saltzaileak azoka-lanaren alderdi positiboena bezeroekiko harremana dela azpimarratzen du. Jendearekin egoteko eta harremantzeko aukera eskertzen du, eta bezeroek ere euskaraz hitz egitea gustuko dutela adierazten du. Hala ere, merkatuaren gainbeheraz kezkatuta dago, bezero gehienak adinekoak direlako eta gazteek ez dutelako ohitura hori jarraitzen. Gainera, negozio txikien desagerpena eta Internet bidezko erosketen gorakada aipatzen ditu, dirua Euskal Herritik kanpora doala salatuz.

Erakunde publikoen laguntza falta ere kritikatu du, azokak mantentzeko interesik ez dutela iritzita. Pandemia garaian izandako zailtasunak gogoratu ditu, eta Ticket Bai sistema bezalako traba berriak aipatu ditu. Etorkizunari buruz, saltzaileak oraina bizitzea eta gauza sinpleekin zoriontsu izatea nahiago duela adierazi du, bere seme-alabak ondoan izatea, osasuna eta egunero jan ahal izatea nahikoa baititu.

Azkenik, jendea azoka-lanera animatu nahi du, lan polita dela iritzita, nahiz eta aurreiritziak egon. Gaztetan berak ere aurreiritzi horiek izan zituela aitortu du, eta inguruan bizi izandako arrazakeriaren ondorioz lotsa sentitu zuela. Hala ere, lan honekin denda bat eta etxe bat erosi dituela, eta hiru seme-alaba dituela azpimarratu du, lan guztietan bezala, bizia izanez gero, aurrera egin daitekeela erakutsiz.