60 urte inguru zituela erabaki zuen gidabaimena ateratzea, eta bere bizitzako erabakirik onenetako bat izan dela dio. Hasiera batean, senarraren zain egoten zen eta ordutegien menpe bizi zen, batez ere Eibarren bizi zirenean. Lagun baten aholkuak eta autobusean ibiltzearen mugak bultzatuta animatu zen azkenean.
Gidabaimena izatea beti izan zuen gogoan, baina hainbat arrazoirengatik atzeratu zuen: haurdunaldia, beste betebeharrak eta kontzentratzeko zailtasunak. Alaba Ikastolan hasi zenean ikusi zuen aukera aproposa, eta ikasten hasi zen, azkenean gidatzen ikastea lortuz.
Gidabaimenak independentzia itzela eman diola azpimarratzen du. Orain, baserrira joan, umeekin egon eta haiek lekuz lekura eraman ditzake, autobusaren ordutegien menpe egon gabe. Esperientzia hau bere bizitzako gauzarik onena dela dio.
Beste batzuk gidatzen ikastera animatzen ditu, beldurrik gabe. Lehenengo saiakeran ez bada ere, azkenean lortuko dutela dio, eta ez direla damutuko. Berak teorikoa lehenengoan atera zuen, baina praktikoa gehiago kostatu zitzaion. Hala ere, gidatzen jarraitu du eta autoa sarri erabiltzen du senideak bisitatzeko, erosketak egiteko eta beste hainbat kontutarako, batez ere landa eremuetan bizi direnentzat gidabaimena beharrezkoa dela uste du.
Bidaia luzeagoak ere egin ditu, hala nola Donostiara eta baita Belgikaraino ere, iloba txirrindulari profesionalaren lasterketak ikustera. Esperientzia horietan urduritasunik gabe eta lasai gidatu duela dio, norberaren erritmora joatea dela garrantzitsuena.
Autoan irratia entzutea gustatzen zaio, bidelagun ona dela iruditzen zaio. Gaur egun, iloben gustuko musika entzuten du sarri. Gainera, gidatzerakoan kontuz ibiltzeko aholkua ematen du, batez ere txirrindulariak eta autoak errepidean elkarbizitzean.
