Rosa Garcíak eta Juan Cruz San Antónek, Durangoko bikote batek, adineko seme-alabak eta laster aiton-amonak izango direnak, adierazi dute harrera-familia izateak bizitza eraldatu diela. 'Etxeko bizitza guztiz aldatu zen... Pozik zegoen haur bat zegoen, arreta eskatzen zuen, negar egiten zuen, barre egiten zuen... Lana da, baina askoz gehiago eman digu, merezi du, gaztetu egin gaitu', aitortu dute. Duela hiru urte lehenengo haurra iristeak, haietako baten alabaren etxera itzulera ere ekarri zuen. 'Hiru egunen buruan etorri zen, negar egiten entzuten zuela esan zuelako', gogoratu du hark.
Duela hiru urte erabaki zuten lehen aldiz bat egitea Bizkaiko Foru Aldundiaren programarekin. Programa horrek gurasoengandik arrazoi nagusiengatik aldendutako adingabeentzako familiak bilatzen ditu. Hainbat harrera mota daude: 6 urtetik beherakoentzat, gehienez 6 hilabeteko iraupenarekin; aldi baterakoa, familiak 2 urte arte lagun ditzaketen haurrak; eta iraunkorra, adingabeak 18 urte bete arte familiarekin geratzen direnean.
Bikote honen etxetik bost haur igaro dira. Lehenengoak hiru hilabete zituen, bigarrenak urtebete eta erdi inguru, hirugarrenak zortzi hilabete, laugarrenak hemezortzi hilabete bete berriak zituen eta bosgarrenak urtebete du. Azkena 'duela bi egun' bizi da haiekin. 'Asko maite ditugu, gure parte dira. Besoak behar dituzte, besoak eta besoak', azaldu du Rosak.
Ukrainako gerrarekin hasi zen dena. 'Pentsatu genuen hemen ere beharrak bazirela eta zer egin genezakeen bilatzen hasi ginen eta nahaste honetan sartu ginen', gogoratu dute zoriontsu bikoteak, beraien seme-alabak eta inguruko guztiak 'harrera-familia handi' bihurtu dituztenak. 'Asko laguntzen digute', adierazi dute. Hasierak, aitortzen dutenez, 'gogorrak' dira. 'Bi aldeek egokitu behar dute, baina garrantzitsuena da haurrak ondo egotea, gainerako guztiak bigarren mailakoak gara', gogoratu du Rosak. 'Jendeak animatu beharko luke, hau zoragarria da, edonork egin dezake', azpimarratu dute.
Larunbatean, Foru Aldundiak urtero antolatzen dituen topaketetako batean parte hartu zuten, programako kideek esperientziak partekatu eta loturak estutu ahal izateko. 'Aingeru zaindari' hauen festak berrogeita hamar bat familia eta berrehun pertsona bildu zituen Itsasmuseumaren inguruan, eta bazkari handi batekin amaitu zen.
Pili Urruzun hamar urte daramatza haurrei laguntzen. Bere zaintzan sei haurrek bizitzak eman dien kolpeak hobeto arindu dituzte. 'Lehenengoak astebete zuen, polita zen, bigarrenak hamabost egunekin abstinentzia sindromea zuen, baina hazi egin dugu, gaur oso ondo dago... Hirugarren bat hiru hilabeterekin kolpez betea zegoen eta hala ere ez zuen irribarrea galtzen. Oso esperientzia gogorra da, baina bizi-nahi handia dute, barre egiteko gogoa, lagundu egin behar diegu, egin behar duzun gauza bakarra zulo horretatik ateratzea da eta egin daiteke', ziurtatu du. 'Pena ematen du batek alde egiten duenean, baina pozten naiz familia batera joan eta bizitza hobea izateko eta nik bitartean gehiagori laguntzeko', azpimarratu du.
Ia hirurehun adingabe tutelatu bizi dira familietan Bizkaian. Imma Giordano irakaslea da, duela lau urte batu zen Gizarte Ekintzako programara, baina bere kasuan, haur bat lagunduko du 18 urte bete arte. Txikiak 6 urte ditu gaur egun. Beraien bizitzetan sartu zen hamabi hilabete baino apur bat gehiago zituenean. 'Oso pozik nago, bat dator bikotekidearekin dugun pentsaerarekin: familia ez da soilik kontu biologikoa, baizik eta izaki bat zaintzeko gogoarekin zerikusia duela', dio. Bere laguntza 18 urte bete arte izango da. Berarentzat garrantzitsuena da ikustea 'esperientzia traumatikoa izan duten haurrek leku seguru bat aurki dezaketela eta sentitzen duten errua, baina ez dutena, kentzea'.
Beste kasu batzuetan bezala, hasierak zailak izan ziren, nahiz eta egunerokoak konpentsatu zuen. 'Existitzen ez den atxikimendu bat sortu behar da, ez zegoen ohituta besoetara, ukipen fisikoarekin. Lehenengo aldiz bera izan zen gu bilatzera etortzen zena eta gure altzoan lo geratu zenean, oso hunkigarria izan zen', gogoratu du Giordanok. 'Horrek erakutsi zigun ondo ari ginela, nahiz eta badakigun gauza batzuk ez ditugula saihestuko, bere bizitzaren parte dira eta denborarekin aurre egin beharko die, baina beti izango gaitu laguntzeko eta beragatik egiten dugunak atxikimendu seguruagoa izatea ekar dezakeela', dio.
Familien arteko lehen topaketa 2012an izan zen. 'Harrera familiarra ez da babes neurri bat bakarrik, batez ere, aukera bat da haur eta nerabeek maitasun, egonkortasun eta zaintza ingurune batean hazteko eta, askotan, berriro hasteko', azpimarratu du Gizarte Ekintzako foru diputatuak, Amaia Antxustegik, programarekin bat egitera animatuz.
