Emanaldia hasi zenetik nabaria zen ez zela ohiko kontzertu bat izango. Abestiek maitasuna, memoria, zauria eta komunitatea jorratu zituzten, eta bertaratutakoek arretaz eta gertutik jarraitu zuten saio osoa.
Diskoko piezek indar berezia hartu zuten zuzenean, taldeak tentsio emozionala eta energia uztartuz, une intimistetatik eztanda kolektiboetara naturaltasunez igaroz. Basa zikloak euskara, gorputzak eta naturak bizigarritasunari begira eskaintzen dutenaren bilaketa proposatzen du, eta kontzertuak zikloaren filosofia horrekin bat egin zuen.
Ez zen soilik musika emanaldia izan, baizik eta entzuleekin eraikitako espazio komun bat.
Galbaheren proposamenak belaunaldi baten kezka eta oroitzapenekin konektatzen du. Amaieran jasotako txalo luzeek baieztatu zuten disko berriak bide sendoa hasi duela, eta Basa zikloaren barruan bizi izan zen gauak arrasto berezia utzi zuela bertaratuengan.
Gotzon Barandiaranen Galbahea poema liburutik errezitatutako poemek maitasunaren zaurgarritasuna, memoriaren arrastoak eta heriotzaren presentzia ukitu zituzten etengabe, baina tonu ilunetik ihesi, elkarbizitzaren eta komunitatearen beharra azpimarratuz. Barandiaranekin batera beste bost artistek hartu zuten oholtza: Lander Bilbao ahotsan eta gitarran; Mariana Blanco eta Uxue Garcia biolinean; Rafa Rueda baxuan, gitarran eta teklatuetan; eta Urdin Baraiazarra mandolinan.
Hitzek askotan eguneroko keinu txikietara ekarri zuten hausnarketa: nola gogoratzen dugun, nola zaintzen dugun elkar eta zer geratzen den dena igaro ostean.
