Ampo Ordiziak bere historiako lorpenik handiena eskuratu zuen 2012an, Errege Kopa irabazita. Goierriko taldeak, elitean lehen urteetan mailari eusteko borrokan ibili ondoren, txapelketako handienetako bat bihurtu zela berretsi zuen, edonoren aurka lehiatzeko gai. Ordiziarrek El Salvador garaitu zuten finalean Palentzian, Gipuzkoatik iritsitako milaka zaleen babesarekin. Talde hartan Julen Goia zegoen, 20 urterekin, Altamirako harrobiko harribitxi nagusia.
“"Ume bat nintzen, eta zortea izan nuen titular izateko, partida osoa jokatu nuen, eta entsegu bat markatu nuen. Amets bat dirudi. Final hura film baten gidoia izan zitekeen."
Goia hiru laurdeneko jokalari ohiak egun hartako oroitzapen bat du, “bizitza osorako grabatuta geratzen zaizun horietakoa. Azkenean, gu ginen kategoriako gaiztoak eta El Salvador handiaren aurka jokatzen genuen, Pablo Feijóo bezalako nazioarteko jokalariak zituena”. Hasieran galtzen hasi ziren, ia 20 puntu azpitik egon ziren (3-21), baina sufritzen jarraitu eta partida irabaztea lortu zuten. “David Goliat-en aurka izan zen. Guztirako faboritoa zen talde bati irabazi genion. Nola ez, sufrimendua talde honen parte da, baina sufrimendu horrekin ia partida guztietan bizi gara eta gozatu egiten dugu, eta hura ez zen ezberdina izan”.
3-21eko emaitza jaso ondoren, itzulera Julen Goiaren entsegu batekin hasi zen: “Ezkerreko hegalean nengoen eta Iñaki Puyadenaren pase bat jaso nuen Phil Huxforden salto baten ondoren. 15 metro besterik ez nituen korrika egin behar, eta entsegua markatu nuen. Hori ere hemen gordeta daramat”. Ordiziak partida irabaztea lortu zuen (27-24), El Salvadorrek berriro berdindu zuen, eta azken minutuan, Danny Kroll Jonny Wilkinsonen antzera aritu zen 2003ko Munduko Kopako finalean, eta garaipena eman zien gipuzkoarrei drop jaurtiketa batekin (30-27).
Ordiziak, 2012ko Errege Kopa irabazi ondoren, hurrengo denboraldian berriro ere txapelketa hau irabazi zuen estatuko rugby erraldoi baten aurka, VRACen aurka. Oraingoan ordiziarrek, Julen Goia gabe, 27-17 irabazi zuten El Sardinero estadioan, Santanderren. Goierriko klubaz gain, Bera Berak bere Kopa bakarra 2004an irabazi zuen eta Atlético San Sebastián 1968, 1972, 1973 eta 1975eko finaletan nagusitu zen.
Tituluaz gain, Goia k gogoratzen du “nola animatu zen jendea final hartara joatera. Kirol hau ezagutzen ez zuen jendea ere festara batu zen, eta horrek are bereziagoa egin zuen. Memoriak huts egiten ez badit, 16 autobus joan ziren Goierritik Palentziara eta gero, gainera, autoz joan zen jendea zegoen. Gogoan dut bueltan pare bat aldiz gelditu ginela zerbitzuguneetan eta gure jarraitzaileekin topo egin genuela. Haientzat asteburu borobila izan zen. Partidaren bezpera Palentzian festa handia izan zen. Uste dut La Balastera estadioak 8.000 pertsona inguruko edukiera duela, eta bete-betea egon zen. Jakina, Valladolideko jendea ere bazegoen, baina ikurriña asko ikusten ziren. Lehiatzeko giro ezin hobea zen. Oraindik ere oilo-ipurdia jartzen zait”.
Ordizia hartan “plantillaren gehiengoa etxekoa zen. Joanes Aierbe, Xabi Lerma edo Iñaki Puyadena bezalako jendea zegoen, urte asko zeramatzaten klubean, beheko kategorietatik, Axio Araña entrenatzailearekin –iaz zendua–, eta haiekin lehen titulua lortzeak, are bereziagoa egiten zuen. Gutxitan sinetsi dugu handiei irabazteko gai ginenik, beti ematen du bi maila gorago daudela, baina orduan ikusi zen, nahiz eta hemengo jendea izan, eskualdekoa, jende apala, lan egiten duena eta abar, aldagela hark zerbait berezia zuela. Batzuetan, ez da profesionala izatea kontua, baizik eta nukleo gogorra trinkoa izatea, jendeak dagoen horretan sinestea, eta horrek osatzen ditu egon daitezkeen gabeziak”.
Final haren ondoren, Idiazabalgo hiru laurdeneko jokalariak maletak egin zituen Biarritzen zortea probatzeko, eta ez zen Goierriko klubera itzuli 2016ra arte. Goia k botak zintzilikatu zituen joan den denboraldian bere familian zentratzeko, baina ez dio Ordiziari jarraitzeari utzi, joan den asteburuan maila ziurtatu eta titulurako play-offetan sartu baitzen: “Asko hitz egiten dut jendearekin, aldagelarekin, edo nire anaia Oierrekin. Geu gara gure aliatu onena eta gure aurkari txarrena aldi berean. Onena eta txarrena egiteko gai gara”.
Nahiz eta rugbya bere pasio handia izan, Julen Goia k aitortzen du “zuzenean edo zeharka, futbola beti egon dela gure bizitzetan”. Idiazabaldarrak “pare bat txapelketa jokatu zituen Realarekin Zubieta n, gaztetan, 14 urterekin”, eta bere bikotekidea, Uxue Garmendia, talde txuri-urdin femeninoaren parte izan zen lau denboraldiz. Reala “etxean bizi da, eta familiaren aldetik ere realzale asko dago”. Idiazabaldarrak finala lasai ikustea espero du: “Ea alabek bake pixka bat ematen diguten eta partida etxean nahiko lasai ikusi ahal dugun eta, ahal bada, garagardo batekin eskuan”. Goia k “0-1eko emaitza sinatzen du Realaren alde. Horrekin konformatzen naiz. Eta etxeko edozein jokalariak markatzen badu, are hobeto, Oyarzabaletik Marín era, berdin zait. Polita litzateke”.
