Etxean onarpena izatea funtsezko faktorea da adingabe transen ongizatean edo sufrimenduan. Pertsonak oinarria aurkitzen duten lekua da, eta hortik, dena kolokan dagoenean, berriro ere aurrera egiteko ahalegina egiten dute. Etxean babesa dagoenean, trantsizioa lasaitasunez eta autoestimu handiagoz bizi ohi da, eta horrek antsietatetik, isolamendutik, depresiotik eta baita auto-lesioetatik ere babesten du, trantsizio sozialaren eta auto-ezagutzaren prozesuak eragin ditzakeen arazoetatik, hain zuzen ere.
Hala islatzen dute hainbat nerabe transen eta haien familien istorioek, Gipuzkoako Foru Aldundiak bultzatutako Eskubide Berdintasunak, Realidades de Infancias y Adolescencias en Situación de Transexualidad diagnostiko sozialean jasotakoek. Lehen pertsonako kontakizunak dira, Gipuzkoako 18 urteko gazte batenak bezala, zeinak askapen gisa deskribatzen duen ezkutatzeari utzi zion unea. Bere gurasoen onarpena funtsezkoa izan zela azpimarratzen du.
“"Bizitzak kolpe bat eman zidan, baina hasierako shocka gaindituta, esan nion beti izango zuela bere familiaren babesa."
Hala ere, ez da beti horrela gertatzen. Txostenak jasotzen du 14 urteko gazte donostiar baten kasua, zeinaren amak egoera onartu ezinik, etxean bizikidetza jasanezina eragin zuen. Beste kasu batean, 15 urteko gazte trans baten eta bere amaren arteko harremana, gogorrenetakoa eta, aldi berean, eraikitzaileenetakoa da. Gaztea Gipuzkoako 20.000 biztanle baino gehiagoko udalerri batean bizi da eta duela hiru urte egin zuen trantsizio soziala. Gainditze istorio bat da, etxean aliantza bat osatuz semearen osasuna hobetzeko eta bere sufrimendu psikologiko “larria” arintzeko.
Naizen, Euskadiko eta Nafarroako Adingabe Transexualen Familien Elkartea, funtsezko erakundea da prozesu honetan. Familiak sortutako erakundea da, haur, nerabe transak eta haien gurasoak eta ingurunea laguntzeko, aholkatzeko eta babesa emateko. Elkarrizketatutako askok Naizen “arazoak kontatzeko leku seguru” gisa aitortzen dute.
Txostenak azpimarratzen du funtsezkoa dela adingabe transak konfiantzazko heldu batekin hitz egiteko aukera izatea, egunerokoan babes gisa. Horrez gain, entzutea eta etiketak jartzera ez behartzea oinarrizkoa dela adierazten du. Sufrimendua ez da bat-batean desagertzen, baina izena jartzeak horri aurre egiten hasteko aukera ematen du.
