Dirk Morenweiser, 1964an Kiel (Alemania) hirian jaioa, 80ko hamarkadaren amaieran hasi zen Euskal Herrira etortzen, interes politiko eta kulturalek bultzatuta. 90eko hamarkadaren hasieran, hemen geratzeko erabakia hartu zuen, eta 1994tik Arrasaten bizi da. Bere jaioterria, Kiel, 250.000 biztanle inguruko portu-hiri bat da, Bigarren Mundu Gerran ia erabat suntsitua izan zena, eta horrek eragin handia izan zuen hiriaren berreraikuntza azkarrean, estetika alde batera utzita.
Morenweiserrek Euskal Herria ezagutu zuen Berlinen ezagututako Eibarko gazte batzuei esker, eta haiek gonbidatu zuten hona. Hainbat urtez oporretan itzuli ondoren, 1992an hemen finkatzea erabaki zuen. Hasieran Gasteizen bizi izan zen, gero Donostian 1993an aleman irakasle gisa, eta azkenik Arrasaten 1994an, bertako enpresa batek aleman irakasle bat behar zuela jakin zuenean. Gipuzkoako barnealdea nahiago zuela adierazi zuen, Donostia baino “autentikoagoa” iruditzen zitzaiolako, azken honek izaera euskalduna gutxiago islatzen zuela iritzita.
“"Uste dut migratzen duen pertsona batek ziur egon behar duela pausoa emateko."
Morenweiser bakarrik etorri zen, eta bere integrazio prozesuan zirimiriak, festa ugariak (hala nola Lekeitioko Antzara Eguna, Sanferminak eta Maritxu Kajoi) eta euskararen presentziak harritu zuten. Soziologikoki, kuadrillen garrantzia azpimarratu zuen, baita jendearen ekintzak antolatzeko gogoa ere, Europako beste leku batzuetan indibidualismo handiagoa dagoela kontuan hartuta. Egokitzapena erraza izan zen hasieran, turista gisa, baina euskara ikastea erronka handia izan da berarentzat. Nahiz eta gaztelaniaz moldatu, euskarak ate gehiago irekiko lizkiokeela aitortu du.
Morenweiserrek adierazi duenez, 90eko hamarkadan atzerritar gutxienetakoa zen, eta hasieran diskriminazio positiboaren sentsazioa izan zuen. Gaur egun, Arrasate du bizitoki, eta emozionalki ez da atzerritar sentitzen, nahiz eta objektiboki hala izan. Euskara ikasteari dagokionez, erretiroa hartzen duenean berriro ekingo diola adierazi du, une honetan hizkuntza irakasle gisa lan egiteak bere denbora librean beste zaletasun batzuetara bideratzera bultzatzen duelako. Euskara “beste liga bat” dela uste du, eta zailagoa dela ulertzea beste hizkuntza erromantiko batzuekin alderatuta.
