Gaur egungo munduan, non etengabeko konektibitateak eta estimuluek inguratzen gaituzten, pertsona batek bere burua adiktu gisa deskribatzen du. Nahiz eta burutapen ugari izan, horiek gauzatzeko denbora eta indar faltak sortzen duen frustrazioa nabarmentzen du, eta horrek estimuluen menpekotasun egoeran are gehiago murgiltzen du.
Askatasun uneak bizi izan arren, kanpoko estimuluen etengabeko jarioak edo gaindosiak bere egoera aldatzen dutela adierazten du. Bere burua estimuluen esklabo gisa aitortzen du, nahiz eta horiek ez nahi, baina hala ere nahi dituenak. Kontzienteki onartzen du bere menpekotasuna, eta horrek adiktu bihurtzen du.
Amets egiten du gelako sabaiari begira egoteko aukeraz, iraganean hain erraz lortzen zuen lasaitasuna berreskuratuz. Bere burua izatetik izan nahi duen horretara igarotzeko prozesuan, harreman osasuntsuagoa eraikitzen ahalegintzen ari da.
Helburua da "egoten ikasi", besterik gabe, present egotea. Pixkanaka deskonektatzea eta estimuluen menpekotasunetik askatzea espero du. Kontrolaren ardura bere gain hartu nahi du, kanpoko "dar-dar" anitzen esku utzi beharrean. Edo, hala ez bada, behintzat, motibo sendo batek gidatuta izatea nahi du.
