Nerea Quincoces perkusionistak (Artziniega, Bizkaia, 1993) ibilbide musikal oparoa du, rock, musika klasikoa eta garaikidea jorratu ondoren, azken urteotan sustrai-kutsuko musikari eta munduko erritmoei arreta berezia eskainiz. Tradiziozko erritmo garbiak, kantua eta konposizio berriak pasioz lantzen ditu, Euskal perkusioaz gain, Iberiar penintsulako, Afrikako eta Kubako tradizioak ere ikertuz.
Perkusio klasikoan ikasketak egin zituen arren, egun Bilbo Beat musika gunean perkusio folklorikoko eskolak ematen ditu. 2019 tik aurrera, hamar bat musikarik osatutako Kuttune folk eta world music banda zuzentzen du, antzinako kantuak gogorarazten dituen musika bizia sortzeko helburuarekin. Gainera, uda honetan bigarren aldiz antolatu du Artzi Folk egitasmoa Lanteron en (Araba), perkusio eta kantu tradizionalaren inguruko ikastaro trinkoa eskainiz.
Perkusioa aukeratzeko erabakiak, bederatzi urterekin Bilboko kontserbatorio an hasi zena, berezko konexio batetik etorri zitzaion. "Instrumentuaren tribalitatea" erakarri zuen, nahiz eta garai hartan "arraroa zen neska batek perkusioa jotzea" esan. Ikasketak amaitu ondoren, musika afrokubatarrarekin hastea erabaki zuen, eta gaur egun bere pasioan lan egitea "bizitzako lorpen bat" dela dio.
Quincocesek munduko perkusioa aztertzeko gogoa du, baina batez ere Euskal Herriko eta Iberiar penintsulako tradizioetan zentratu da. Musika afrikarra (Ginea Konakry, Mali, Senegal), kubatarra eta Ekialde Hurbilekoa bereziki erakartzen diote. Pandero karratuak, panderetak, conga, djembe eta, oraindik ikasten ari den kurduen instrumentu tradizionala, Daf-a, ditu gustuko.
“"Perkusioa jotzen hasi nintzen garaian, estigma sozialagatik, arraroa zen neska batek perkusioa jotzea"
Bilbo Beat musika gunean folklore musika eskolak ematen ditu, ikasleei sustrai eta tradizio garbiena irakatsiz, landa-grabazioak eta musikologoen lanak aztertuz. Bere ikuspegia transmititzen du, batez ere musika folklorikoan zentratuz, hala nola Peñapardako (Salamanca) pandero ezagunaren jatorrizko jotze-modua.
Perkusio klasikoa musika akademizatua da, orkestretara bideratua (tinbalak, marimba, bonboak), eta XX. mendeko perkusio garaikidea ere lantzen du. Folklorea, aldiz, "gure arbasoek jotzen zuten musika da, belaunaldiz belaunaldi transmiti-tzen joan dena", oraindik ez baita akademizatu.
Duela gutxi, La Basu rap abeslariarekin batera kontzertua eskaini zuen Diyarbakir ren (Kurdistan), kultura gutxituak ikusgarri egiteko jaialdi batean. Euskal panderoaren jotze-modu birtuosoak (tarrapatak, azentuak) bereizten du, trikitiarekin lotura duelako, baina antzekotasun gehiago aurkitzen ditu beste kultura batzuekiko, hala nola Calabria ko musikariekin izandako esperientzia. Panderoak, Europan eta Ekialde Hurbilean zehar aurki daitezkeen aldaerekin, historiaurreko bidaiak egin ditu.
Panderoa ez da soilik instrumentu euskalduna; Iberiar penintsula osoan (Galizia, Asturias, Gaztela, Extremadura), Italian (Tamburello) eta Ekialde Hurbilean (Riq) ere aurki daiteke, baita ipar-mendebaldeko Afrikan ere. Quincocesek dioenez, "munduan zenbat pandero mota dauden, ez ditut inoiz kontatu", eta egunero aurkitzen ditu gauza berriak.
Kuttune taldea, 2019 an sortua, erroetako musikan oinarritzen da, baina konposizio eta egitura berriekin. Coetus katalana, Eliseo Parra, Oskorri eta Euskal Barrok Ensemble bezalako erreferentziek inspiratu dute. Gaur egun, hamar musikarik osatzen dute taldea, eta bi disko argitaratu dituzte, publikoaren erantzun ona jasoz.
Iaz antolatu zuen Artzi Folk udako ikastaro trinkoa bigarren ediziora helduko da. "Ikasgelatik kanpo" egin nahi zuen irakaskuntza eskaintzeko sortu zen, eta jende berria animatu zen. "Folklorea ospea hartzen ari da, jendeak bere sustraiekin konektatu behar duen garai sozial batean bizi garelako", adierazi du. Ikastaroak perkusio iberiko tradizionalean espezializatutako formazio trinkoa eskainiko du, eta Carlos Herrero (El Naán) musikariaren kontzertu txiki bat ere izango da.
“"Toki eta folklore bakoitzeko desberdintasunak eta aberastasunak ikertzea oso interesgarria iruditzen zait"
