Egileak bere irakasle ohi Jon gogoratzen du, zorrotza baina jatorra, eta perspektibaz begiratuta irakasle ona izan zela aitortzen du. Irakasle honek piztu zion euskaraz ikasten jarraitzeko grina, etxean euskaraz egiten ez zuen arren.
Eskolan euskaldundu zen, eta bere herrian gertatu ohi den bezala, erdaldunen seme-alabekin euskaraz sozializatu zen, gurasoak jatorriz espainiarrak edo pakistandarrak izan arren.
Eskola osoa euskaraz egin zuen, derrigorrezkoa zein hautazkoa, eta unibertsitatea amaitu ondoren, EGA lortu eta lanean hasi zen. Ondoren, Arrasate Press-en lehen ikastaroa egin zuen euskaraz.
Durangaldean Anboto astekaria zuzentzen ari zela, Eibarrera joan zen UEUk antolatutako idazketa ikastarora. Beti izan ditu inguruan zuzentzaileak, hizkuntza landu beharreko zerbait delako.
D eredukoa dela dio, eta zaila egiten zaio irudikatzea ingurune euskaldunik gabe D eredua nahikoa izango zenik bere euskalduntze prozesuan. Oinarria eskolatzeak jarri zuela argi du, baina ingurune euskalduna izan zela baliozkoena.
Hori guztia gogora etorri zaio unibertsitatera sartzeko probetako Euskara azterketen emaitzen harira. Geroz eta zailagoa da berak izan zuen zorte bera izatea, eta lan neketsuagoa dute D ereduan ari direnek, are latzagoa A ereduan eskolatutakoek.
Egileak adierazten du ezinezkoa dela pentsatzea euskararen azterketa bera eginda emaitza berdintsuak izango dituztela. Akatsa ez dela zuzentzaileena, baizik eta erroan dagoela, A ereduan, erregea biluzik zegoela gogoraraziz.
